4 januari 2001 werd Inge na een prachtige zwangerschap mama van een nog prachtiger dochter Flo. De bevalling verliep helaas niet als gehoopt en Flo kwam met zuurstoftekort ter wereld. 

Flo, sterk als ze was, spartelde die eerste bange nacht door. Maar al snel werd duidelijk dat ze ernstige schade had opgelopen. De woorden ‘zware handicap’ vielen voor het eerst. 

Rug recht, borst vooruit. Inge en haar man gingen er vol voor. Ondanks alles kregen ze vijf prachtige jaren met hun lachebekje. 

Tot plots dat ene telefoontje hun wereld heel donker kleurde. 

Veronique Sneyaert

Na al die jaren is er terug geluk in hun leven, maar het gemis blijft. Na al die tijd bleef Inge op zoek naar iets tastbaars om Flo dichtbij te dragen. 

Toen ze bij mij een armband met een silhouet zag dacht ze 'Ja, dat is het!’. 

Flo had een heel herkenbaar wipneusje en tuitlipjes, perfect voor een subtiel troostjuweel. 

Inge stuurde me een foto van haar prachtige Flo. Mijn pen volgde het wipneusje en de tuitlipjes, keer op keer. Ik begon telkens opnieuw, het voelde niet goed, niet goed genoeg. 

Ik vroeg mijn man, die meer ruimtelijk inzicht heeft en beter kan tekenen dan ikzelf, om het ontwerp te bekijken. Hij nam mijn pen, voegde éénn lijn toe en gaf het terug. Het was perfect, dacht ik.

Onzeker stuurde ik Inge het ontwerp van Flo’s o zo herkenbare silhouet. ‘ WAUW!’ stuurde ze terug ‘Het is de perfecte weergave van Flo haar neusje en lippen.’

Ik kon niet blijer zijn. 

Veronique Sneyaert

Even later ontvang Inge haar armband en schreef ze me: 

Ik heb net mijn armband ontvangen en de tranen stromen nog steeds over mijn wangen. Wat een talent ben je om niet enkel iets ongelooflijk mooi te maken maar ook het gevoel van herkenning en weer dichtbij te creëren. Het juweel is Flo, Flo is het juweel. 

Ik kan geen woorden verzinnen die je genoeg kunnen bedanken. Warme knuffel van een heel blije en trotse sterrenmama.

Mag ik ook jouw verhaal vertalen in een uniek juweel?