Toen de dochters volwassen werden en er kleinkinderen kwamen, ontstond er meer ruimte voor tijd samen.
Ze trokken graag naar Tenerife en La Gomera om te wandelen. Langs de wandelpaden stonden vaak steenmannetjes, kleine stapels stenen die wandelaars de weg wijzen.
“Papa was de gids, zonder hem zou ze het nooit gedurfd hebben.”
Van die reizen brachten ze altijd stenen mee naar huis.
Na zijn overlijden kregen die stenen een andere betekenis. Een herinnering aan hun wandelingen en aan de tijd die ze daar samen beleefden.
Toen Clarisse me daarover vertelde, voelde ik dat daar iets in zat wat meer kon dragen dan alleen een herinnering aan hun reizen.
Eén van de stenen die haar ouders ooit samen mee naar huis brachten, werd het vertrekpunt van het juweel.
Niet de steen zelf, maar zijn vorm.
Die vorm werd het hart van de ketting en tegelijk een subtiele askoker, zodat een klein deel van haar papa altijd dichtbij kan blijven.
Ook zijn vingerafdruk en zijn handschrift kregen een plek in het juweel.
Tastbare sporen van iemand die zo geliefd was en nog elke dag gemist wordt.
Zo kwamen verschillende delen van hun verhaal samen in één juweel: de wandelingen, de steen, zijn handschrift, zijn vingerafdruk en een klein deel van hem.
Niet om bijna vijftig jaar samen te proberen samen te vatten.
Wel om iets van dat leven samen te kunnen blijven dragen.
Een houvast voor onderweg.